ABD merkezli Washington Post gazetesi, Orta Doğu'da tırmanan gerilime ilişkin dikkat çekici bir iddiayı gündeme taşıdı. Amerikan istihbarat birimlerine dayandırılan haberde, Moskova yönetiminin İran'a, bölgedeki ABD askeri üsleri ve diplomatik misyonlarının konumlarına dair stratejik bilgiler sağladığı öne sürüldü. Habere göre, Rusya'nın sağladığı bu dolaylı destek, İran'ın Körfez bölgesindeki Amerikan hedeflerine yönelik operasyonlarının arkasındaki temel güç olarak değerlendiriliyor. Gelişmiş istihbarat yeteneklerini Tahran yönetiminin kullanımına açtığı iddia edilen Rusya'nın, bu hamlesiyle bölgedeki çatışmalara dolaylı yoldan taraf olduğu vurgulanıyor.
ASKERİ ÜSLERE YÖNELİK SALDIRILARDA RUSYA İZİ
İstihbarat raporlarına atıfta bulunulan haberde, İran'ın ABD'ye ait askeri üslere ve büyükelçiliklere yönelik gerçekleştirdiği dron ve füze saldırılarında Rusya'dan gelen verilerin kullanıldığı savunuldu. Kuveyt'te 6 askerin hayatını kaybettiği geçici askeri yapılar ile komuta kontrol merkezleri ve radar sistemlerinin, Rusya'nın paylaştığı koordinatlar doğrultusunda hedef alındığı iddia ediliyor. Kendi askeri uydu filosu kısıtlı olan ve sadece birkaç askeri sınıfta uyduya sahip olan İran'ın, bu denli sofistike ve isabet oranı yüksek saldırıları Rusya'nın gelişmiş uydu ağları sayesinde gerçekleştirebildiği analiz ediliyor. Uzmanlar, İran'ın misilleme saldırılarının geçen yıla oranla çok daha karmaşık bir hal aldığına ve ABD hava savunma sistemlerini bu yolla zorladığına dikkat çekiyor.
MOSKOVA'NIN STRATEJİK VE EKONOMİK ÇIKARLARI
Washington Post'un analizinde, Rusya'nın ABD ve İran arasındaki savaşın uzamasından stratejik fayda sağladığı ileri sürüldü. Ukrayna'daki askeri operasyonlarını petrol gelirleriyle finanse eden Moskova'nın, Orta Doğu'daki gerilim nedeniyle artan petrol fiyatlarından ekonomik kazanç elde ettiği belirtiliyor. Ayrıca, ABD ve Avrupa'nın askeri ve siyasi odağının Ukrayna cephesinden İran'a kaymasının Rusya'nın elini güçlendirdiği ifade ediliyor. İstihbarat kaynakları, Rusya'nın aksine Çin'in İran'ın savunma sistemlerine veya saldırı kapasitesine yardım ettiğine dair somut bir kanıt bulunmadığını kaydederek, bölgedeki iş birliği modelinin Moskova-Tahran hattında yoğunlaştığını bildiriyor.
